1 ... 73 74 75 76 77 78 79 80 81

Buna bağlı olarak şu son yılların birkaç dikkate değer sıradan olgusunu rastgele ve peşpeşe sıralayalım

səhifə79/81
tarix18.04.2018
ölçüsü1.32 Mb.

Buna bağlı olarak şu son yılların birkaç dikkate değer sıradan olgusunu rastgele ve peşpeşe sıralayalım.

80 öncesinin devrimci bazı çevreleri, Eylül sonrasında liberalleştikleri ölçüde bu kavramı, modern revizyonizm kavramını hızla terkettiler, terkettikleri ölçüde daha da liberalleştiler, en hızlı ve heyecanlı Gorbaçov yanlıları haline geldiler. Öte yandan bu kavramdan zaten yoksun olanlar ise Gorbaçov hakkında büyük hayaller beslediler, ardından ve çok geçmeden de en büyük sürprizlerle karşılaştılar, büyük hayal kırıklıkları yaşadılar.

T. Kurtuluş’

ta bu kavramdan yoksundu ve dahası onu büyük bir antipati ile karşılıyordu. Ama, "sosyalist sistemin sağlamlığı"na, "içinden ve dışından yıkılmazlığı”na, "bir büyük güveni yaşadığı"na en çok inandığı, bunu en kesin ve en coşkulu bir şekilde ifade ettiği tarihten

(Buharin ve sosyalizm başlıklı sunuş yazısı, T. Kurtuluş, sayı: 12, Haziran 1998, s.44. Yine bkz. “Sol: Dünya ve Türkiye” başlıklı yazı, Y. Küçük, sayı: 13, Eylül 1988, s. 18)

yalnızca bir yıl sonra,"sosyalist sistem"

(306)

içinden ve dışından kolayca yıkıldı. Yıkıntıların içinden burjuva cumhuriyetler ve artık sosyal-demokrat olduklarını gizleme ihtiyacı duymayan "kardeş partiler" çıktı. Belliydi ki, bu hazin, bu utanç verici,bu tereyağından kıl çeker gibi gerçekleşen sonun bir başlangıcı vardı. Evet "kardeş partiler" gerçekten içinden çürümüşlerdi. Ama unutmamak gerekir, çürüme bir süreç işidir; "Tarih hiçbir zaman bir nokta operasyonu değildir ve herzaman süreçtir". O çok küçümsenen, kuşkusuz bir "teorisyen" olmayan, ama sadık bir komünist ve inançlı bir marksist-leninist olan E. Hoca, daha '60'ların başında,"revizyonizm" sizi çürütecektir, sonunuz sosyal-demokratların sonuyla aynı olacaktır, diye defalarca tekrarlamış ve her zaman bir süreç olan tarih bu öngörüyü bugün doğrulamıştır.

Son bir dikkate değer olgu ise kendi durumumuzdur. Biz, "boş bir söz kalıbı" olarak nitelenen,oysa bizim için gerçekte teorik ve tarihsel bir muhteva taşıyan bu modern revizyonizm kavramıyla baktık son yılların gelişmelerine. Bugün ortaya çıkan sonuçlar, bizim için şaşırtıcı değil tersine beklenen gelişmeler oldular. Ölü biçimlerinin tasfiyesi, cansız kabuklarının çatlaması yaşanacak dedik, öyle oldu. Küçümsenip salt bir sezgi olarak nitelense bile, yine de başarı hanemizedir. Ama sezgiyle bir alakası yok. Çürümüş bürokrasinin bütün azameti, değer yasasının tam hakimiyeti, piyasa, karlılık, işsizlik, özel mülkiyet vb. hepsi bir yana. Tek başına "reel sosyalizm"in Marksizmin temel ilkeleri, devrimci içeriği karşısındaki tutumu bile yeterliydi bizim için. Revizyonizmden sosyalizm çıkamazdı. Tarihte böyle mucizeler yoktu.

"Revizyonizm aşaması”nın bile geride kaldığını haykıran "yeni düşünce"den ise değil sosyalizm, olsa olsa saf biçimiyle bir kapitalizmin çıkacağını her sıradan marksist görebilirdi. Kaldı ki, hep biraz önden gitmiş Yugoslavya ve Macaristan gibi canlı tarihsel örnekler, en kör gözlere batacak açıklıkta duruyorlardı orta yerde.

Ama görmek istemedikten sonra!

(307)

"

Marx- öncesi sosyalizm yenilmiştir. Artık mücadeleyi kendi bağımsız tabanı üzerinde yürütmüyor, Marksizmin genel tabanı üzerinde, revizyonizm olarak yürütüyor"

, diyordu Lenin, 1908 tarihli "Marksizm ve Revizyonizm" başlıklı makalesinde (

Marx-Engels-Marksizm

, Sol Yayınları, s. 254) Lenin, bunları yazdığında henüz yalnızca Bernstein vardı. Kautsky henüz bir marksistti ve II. Enternasyonal henüz çökmemişti.

Genel olarak revizyonizm, Marksizmin sağladığı büyük tarihsel başarıdan dolayı ve bunun bir sonucu olarak, kendi öz kimliği ile değil Marksizmin genel tabanı üzerinde ortaya çıkan, ama Marksizimin devrimci özünü ve içeriğini bozup boşaltarak onu sıradan bir liberalizm derekesine indirgeyen çabaların, bu çabayı gösteren ve sistemleştiren akımların genel adıdır. Aslında bu sınırlar içinde kimsenin, bu arada

T. Kurtuluş

’un bir itirazının olabileceğini sanmıyoruz. ("Marksist teoriyi revize etme" sınırları içindeki bir tanım çerçevesinde H. Yurtsever’in bize sezdirdiği anlaşma olanakları hatırlansın.)

Nedir ki, revizyonizmi bir ideolojik akım olarak ve salt ideolojik sınırlar içinde tanımlamak, salt ideolojik bir kimlik çerçevesinde nitelemek yeterli ve anlamlı değil. Zira revizyonizm her şeyden önce bir politik kimliğin ideolojik ifadesidir. 20. Kongre’nin ideolojik açılımları revizyonist ise eğer, bunu SBKP’nin oluşmakta olan yeni politik kimliğinden koparamazsınız , tersine ona bir gösterge saymak zorundasınız. Fakat dahası var. Her gerçek ideoloji ve akım gibi, revizyonizm de kökü derinlerde bir toplumsal olgudur. Bir toplumsal üründür, bir toplumsal kimliği dile getirir, bir toplumsal işlev görecek demektir. Önemli olan onu bu toplumsal kimliği ve işleviyle teşhis edebilmektir. Ve bir kez daha yineliyelim, embriyonik biçimini tam tahlil edemememiz, onu 20. Kongre’de ulaştığı gelişmiş ve kendini artık açıkça ortaya koymuş biçimiyle teşhis etmemize hiç de engel değil. Öte yandan, demek ki sorun hiç de Kruşçev’in 20. Kongredeki “Marksizmi revize etme”si gibi dar bir sorun(308)değildir. Bu yalnızca bir yansımadır. Bu yansımanın toplumsal mantığı ve tarihsel sonuçları -işte canalıcı soru ve sorun budur.( Şu tür görüşler Ekim'de defalarca ve en son "Modern Revizyonizmin Çöküşü" başlıklı başyazıda yer aldı: "Sovyet modern revizyonizminin iç kaynağı bürokratik yozlaşma idiyse, dış kaynağı da emperyalizmin soğuk savaş baskısına boyun eğme oluşturdu. 20. Kongre, yalnızca bürokratik deformasyonun ürünü olarak partide ve devlette oluşmuş ve yuvalanmış bir küçük-burjuva aristokrasisinin içte sosyalizme yüz çevirmesinin değil, aynı zamanda dışta emperyalizmin soğuk savaş baskısına teslimiyetin, emperyalizmin önünde diz çöküşünün platformu ve simgesi oldu. Bu meşum Kongre, yalnızca Sovyetler Birliği ve öteki sosyalist ülkelerde sosyalist kuruluşun iktisadi, siyasal ve kültürel sonuçlarını tasfiye sürecini başlatmanın değil, fakat aynı zamanda, dünya işçi sınıfının burjuvaziye, dünya halklarının emperyalizme boyun eğişini savunmanın da teorik platformu oldu, "(sayı: 27, s. 3-4))


Dostları ilə paylaş:

©2018 Учебные документы
Рады что Вы стали частью нашего образовательного сообщества.
?


etaloni-otvetov---sbornik.html

etaloni-otvetov---zadacha-2.html

etaloni-otvetov---zadachi-13.html

etaloni-otvetov---zadachi-18.html

etaloni-otvetov---zadachi-22.html